

Op moederdag dit jaar overleed een dierbaar mens in mijn leven. Een vrouw die, vooral de laatste jaren, van tijd tot tijd een voor mij belangrijke rol gespeeld heeft. Na het overlijden van mijn eigen moeder is zij min of meer in de moederrol rol gestapt. Wel mooi eigenlijk. Mijn moeder was de oudste dochter in het gezin en zij was de jongste.
Voor wie bekend is met familiesystemen, ik ben me bewust van het feit dat mijn moeder, mijn moeder is en niemand anders op die plek hoort te staan, dus van mij uit is dat ook zo gebleven. Toch was haar jongere zus voor mij, waar mijn moeder dat niet meer kon, een enorme steun wanneer ik dat nodig had,.
Na het overlijden van mijn tante kreeg ik ineens last van mijn heupen. Ik wandel graag en de laatste jaren maakte ik bijna elke dag een stevige wandeling. Door deze pijn, die telkens begon wanneer ik buiten de deur ging lopen, was dat ineens niet zo fijn meer. Wat maakte dat ik alleen nog maar wandelend mijn boodschappen deed en geen lange wandelingen meer maakte.
Wat ik intussen van mijzelf weet is dat ik vaak een deel van andermans pijn draag. Zeker van degenen die mij na aan het hart liggen en met wie ik een familieband heb. Dat is niet altijd fijn. Ik denk echter dat het onderdeel is van wat ik doe hier op aarde. Andermans pijn dragelijker maken en helpen deze op te lossen.
Ik had direct sterk het gevoel dat mijn pijn in verband stond met het overlijden van mijn tante. Het hoe en waarom was me echter nog niet duidelijk. Ik wist dat zij al enkele jaren last van haar heupen had. Slijtage en zelfs een nieuwe heup had ze gekregen.
Nou zit er in de moederlijn van mijn familie een enorme kracht. Het woord ‘Doorzetter’ is een goede typering. Dat zie ik in mezelf en dat zie ik in alle vrouwen aan die kant. Mijn moeder was een doorzetter, mijn tante ook. Sterke vrouwen, ieder op eigen unieke wijze.
Ook ik heb lang het gevoel gehad dat ik niet gesteund werd door de mensen in mijn omgeving. Dat ik het allemaal alleen moest doen. Nu kan ik zien dat die steun er wel was. Ik zag het alleen niet.
Gisteren had ik een mooi gesprek over mijn pijn en dat ik nog niet helemaal begreep wat mijn lichaam mij wilde vertellen. Mijn gesprekspartner bracht helderheid. Het gaat om steun zei hij. Zij is jou tot steun geweest en nu ze er niet meer is heb je het gevoel dat je die steun mist, maar je hebt het niet meer nodig. Je kunt het nu zelf. Dat voelde kloppend. Ook ik ben een sterke vrouw. Ik ben met mijn aandacht naar mijn heupen gegaan, heb ze bedankt voor de boodschap die ze me hebben gegeven en gezegd dat ik het begreep. En wat denk je…. de pijn is nu weg.
Zo help ik ook de mensen die bij me komen voor een behandeling. Ik vraag wat er speelt en of zij ook fysieke klachten hebben. Daar laat ik dan mijn licht op schijnen. Soms is er maar een eenvoudige observatie of opmerking nodig om iets bij iemand in beweging te zetten.
Daarnaast laat ik mijn handen hun werk doen. Door mijn kennis en invoelende vermogen in te zetten wordt er ook op het fysieke vlak beweging gebracht. Rust en beweging. Ook gaat er soms pijn door mij heen, die, zoals ik nu weet, via mij afgevoerd mag worden.
Zo mag ik bijdragen aan het welzijn en bewustzijn van mijn medemens. Daar ben ik heel dankbaar voor.
Heeft mijn verhaal iets in jou geraakt, dan nodig ik je van harte uit het te delen. Mag er bij jou ook iets in beweging gezet worden? Voel je welkom om contact op te nemen, zodat ik ook voor jou iets kan betekenen.
Dankjewel voor het lezen van mijn blog. Ik hoop dat het je iets brengt en wens je een mooie dag!
© 2024 Patricia Stijntjes
Privacy
Algemene Voorwaarden
KvK 68714653 gerealiseerd door Patricia Stijntjes